ای اختر مدینه و ماه منیر شام

ای اختر مدینه و ماه منیر شام
بر آفتاب روی تو هر روز و شب سلام

تو فاطمی‌نژادی و نامت رقیه است
نور دل حسینی و پروردهٔ کرام

هم خود کریمه‌ای و هم دختر کریم
هم دختر امامی و هم خواهر امام

چشم امید ماست به سویت همیشه وقت
روی نیاز ماست به کویت علی‌الدوام

گر کوچکی چو نقطهٔ پرگار عالمی
بی‌نقطه هیچ دایره نپذیرد انسجام

در رشتهٔ اسارت اگر جان سپرده‌ای
سررشتهٔ امور به دستت بود مدام

پی‌رفته پابه پای اسیران دشت خون
تا دیر و تا خرابه و زندان و بزم عام

هم محمل مجاهدهٔ دختر علی
هم سنگر مبارزهٔ چارمین امام

پیدا بود که واقعهٔ کربلای عشق
با جان‌نثاری تو به ویرانه شد تمام

پیدا بود که واقعهٔ کربلای عشق
با جان‌نثاری تو به ویرانه شد تمام

تفسیر خون سرخ حسینی به مرگ توست
ای یادگار خون خدا در دیار شام

شد آب قلب کوچکت از شعله‌های غم
تا این که ریخت شهد شهادت تو را به کام

بودت غمی عمیق کنم وصف با چه حال؟
دیدی هزار داغ دهم شرح از کدام؟

دل‌ها شده‌ست مرکز غم از مصیبتت
وقتی تو را به غمکدهٔ شام شد مقام

با سر پدر به دیدنت آمد که هیچ گاه
از دخترش نکرده کسی این‌گونه احترام

روحت به بزم بدرقه‌اش رفت و تابش
قسمت گرفت در دل آن غمسرا مقام

سر زد ز داغ‌های دلت لاله‌ها ز خاک
آن لاله‌های سرخ که شد دست انتقام

مهرت چراغ محفل ارباب معرفت
قبرت برای اهل نظر مرکز پیام

دل‌ها به سوی توست پس از سال‌ها هنوز
ای گنبدت منادی پیروزی امام

ما را بر آستان تو روی ادب همه
ما را به پیشگاه تو عرض دعا تمام

با دست‌های کوچک خود از ما بگیر دست
ای دختر صغیر حسین ای رقیه نام

نمی‌دانم چرا این زجر نامرد
بدش می‌آمد از شیرین‌زبانی