انتقامش را گرفت این‌گونه با اعجاز، آه
حاج جواد حیدریپسندیدن1
بازدید200+
انتقامش را گرفت این‌گونه با اعجاز، آه آه او شد خطبه و روز دشمن شد سیاه قصه‌ی کرب‌وبلا را دختری تغییر داد کاخ‌ها ویرانه شد، ویرانه‌اش شد بارگاه چادرش دست‌نوازش بر سر صحرا کشید سبز شد خار مغیلان و فدک شد هر گیاه دختر این قوم، تکلیف حجابش روشن است چادر او تاروپودی دارد از خورشید و ماه دخترِ إنّا فتحنا اشک می‌ریزد ولی گریه‌های او ندارد رنگ زاری هیچ‌گاه بر سرش می‌ریخت خاک از بام‌ها می‌سوختند، دختران زنده‌درگور عرب از این گناه بین طوفان، غنچه و گل سر در آغوش هم‌اند او به زینب یا که زینب می‌برد بر او پناه تا شود زهرا فقط یک کار باقی مانده است شانه زد بر آن پریشانِ تنور و قتلگاه چون زبانش بند می‌آمد، خجالت می‌کشید با سر بابا سخن می‌گفت اما با نگاه پا به پایت سوختم، خوردم زمین رنگ گیسویم دلیل و زخم پهلویم گواه ماند داغ ناله‌ی من بر دل دشمن، فقط خیزران وقتی که خوردی، زیر لب می‌گفتم: آه جنگ پایان یافت بعد از چهل منزل ولی عمه می‌جنگید، دستان بسته، بی‌سلاح اربعین من نیستم، از او سراغم را نگیر این امانت‌دار را شرمنده‌تر از این مخواه بعد از این هر جا که رفتی با تو می‌آیم پدر پای من زخمی‌ست اما روبه‌راهم، روبه‌راه