آمدم دنیا مگر روی علی بینم فقط

آمدم دنیا مگر روی علی بینم فقط
ورنه من با مردمِ دنیا چه کاری داشتم

از عشق علی بی‌خبرم نگذارید
من حیدری‌ام سر به سرم نگذارید

من حیدری‌ام قلندرم مستم
بنده‌ی مرتضی علی هستم

خدا گواست پیِ دشمنِ علی نروم
حلال‌زاده رهش از حرام‌زاده جداست
****
تو طلوع جلوه‌ی اولی
تو مکینِ مسند سرمدی
تو امان عالَم و آدمی
تو امین سِرّ محمدی

تو سَر ملوک ممالکی
تو ممّجدی تو مسدّدی
تو زِ شک و رأی منزهی
که تو جوهری و مجرّدی

تو عزیز و زبده‌ی مردمی
تو مجلّلی، تو سرآمدی
تو مفخّمی، تو معظّمی
تو مظفّری، تو مؤیّدی

تو بلیغ خطبه و منبری
تو اساس مسجد و معبدی
تو به باء بسمل نقطه‌ای
تو حروف و معنی ابجدی
چه شَهی بُود که به مُلک خود
نبوَد گدای تو یا علی

خم زلف او چه شِکرشکن
به مثال نقره‌ی فام‌تن
سپری به کتف و کفن به تن
بَه چه قامتی و قیامتی
چه اصالتی چه نجابتی
طلعت ظهور و جلالتی
زِ سرادقات محمدی

هله مژده دِه که سپاه گل
زده خیمه در دمن و چمن
روش هوا شده رشک چین
وزش صبا  نَفَس خُتن

شده غنچه تازه‌ عروسِ گل
شده مرغ مطرب و چنگ زن
ز غریب و شورش بلبلان
به حریم گل شده انجمن

همگی به وصف جمال گل
زده عاشقانه دَم از سخن
چو هجوم حلقه‌ی عاشقان
به درِ سرای تو یا علی

به سما قمر، به نبی ثمر
به فاطمه دُر، به علی گوهر
به حسن جگر، به حسین پسر
به چه قامتی و قیامتی

نه گزاف گفته‌ام این سخن
چو جهان پیکر و جان تویی
نه خطاست گفته‌ی نقض من
که عزیز کون و مکان تویی
ثمر درخت بقا تویی
شجر همیشه جوان تویی

به ریاض دانش و معرفت
گلِ تازه، سروِ روان تویی
علی اسم اعظم و مظهرش
به هزار نام و نشان تویی
دمِ روح‌بخشِ صبا تویی
نمک زمین و زمان تویی

چه زبان ثنای تو بِشمُرد
که به کام دهر زبان تویی
چه بیان مدیح تو را سزد
که خدای نطق و بیان تویی
به‌خدا که آمده منفعل
قلم از ثنای تو یا علی