الا ای آسمان عشق بنگر اختر خود را

الا ای آسمان عشق بنگر اختر خود را 
بلاگردان اصغر کن دو طفل خواهر خود را 

بیا و برمگردان این کفن‌پوشان زینب را 
که نزد فاطمه بالا بگیرد او سر خود را 

تو هر جا رفتی و زینب کنارت بود، ما بودیم 
به همراهت ببر بر نی سر دو یاور خود را 

بدان! غیرت ز حیدر، رزم از عباس تو داریم 
نظر کن رزم شاگردان میر لشگر خود را 

زِ نسل جعفریم و دست بسته روزی ما نیست 
بده اِذنی که بگشاییم این بال و پر خود را 

وفای مادر ما بعد از این بهتر عیان گردد 
تو هر گز نشنوی آه و فغان خواهر خود را 

تو می‌دانی که سیلی خوردن مادر چه بد دردی است 
چه‌سان ما بنگریم آزرده روی مادر خود را؟ 

شاعر: حیدر توکلی
***