از غصه شدم پریشان کن عنایتی که من روم به میدان

از غصه شدم پریشان
کن عنایتی که من روم به میدان

اِذنم ده که همچو اکبر
جان فدا کنم به راهت ای عمو جان

وای یک نظر بر دلم کن، ای عمو قابلم کن 
وای بر مقام شهادت ای عمو نائلم کن

عمو حسین جان...

اِذن میدانم بفرما
تا برآورده شود دعای قاسم

جان دادن به راه عشقت
باشد اَحلی مِنَ العسل برای قاسم

وای نام تو بر جَبین است
دل به یادت غمین است

وای طالبم بر شهادت
آرزویم همین است

عمو حسین جان...

از پشت فَرَس فتادم
شد دل مادر من حزین و غمگین

غرق خون شده وجودم
نیزه پهلوی مرا دَریده از کین

وای غرق آه و منالم
زارم و خسته حالم

وای پَر کشم سوی زهرا
ای عمون کن حلالم

عمو حسین جان... 

شکر حق که در رَهِ تو
پیکرم به خاک و خون نشست عمو جان

در زیر سُمِّ سُتوران
استخوان‌های تنم شکست عمو جان

وای حاجتِ دل روا شد
جانِ من هم فدا شد

وای قلب آدم ز داغم
غرق سوز و نوا شد

عمو حسین جان...

مادر جان بیا نظر کن
قاسمت به خاک و خون تپیده اینجا

بشکسته همه وجودم
تازه داماد تو قد کشیده اینجا

وای بین این دشت و صحرا
بر لبم ذکر زهرا

وای گریه کم کن برایم
می‌روم پیش بابا

عمو حسین جان... 

سرباز دلاور من
که ز بانگ رجز تو جان گرفتم

پس گفتم قاسم قاسم
گوئیا که لُکنت زبان گرفتم

وای تو عزیز عمویی
بسته عمرم به مویی

وای شده این آرزویی
یک عمو جان بگویی

قاسم گل من...

قاسمم که لحظه‌ی پیش
نعره‌های یا علی مدد کشیدی

در همین دقایق کم
با عمو بگو چگونه قد کشیدی

وای بدنت قد کشیده
یا که از هم دَریده

وای که به جسم یتیمی
این همه نیزه دیده

قاسم گل من...

هر گلچین که رفته زین‌جا
بوسه داده سم مرکبش تنش را

هر بوسه همرَه خود برد
تکه ای زه پیروهنت رو هم با بدنت را

وای تا تو بودی سواره
بودمت در نظاره

وای که تو افتاده‌ای
کی شدی پاره پاره

قاسم گل من...

جسمت شد صدپاره اما
قلب من شد پاره‌تر ز جسمت اینجا

نیزه پهلویت دَریده
چقدر گرفته‌ای تو بوی زهرا

دای هم‌چو گل گشته پَر پَر
تنِ پاک تو دلبر

وای چقدر ای عزیزم
شده ای مثل اکبر

قاسم گل من...