ابرم و شب به شب از هجر رخت می بارم

ابرم و شب به شب از هجر رُخَت می‌بارم
من به امید نگاهی‌ست اگر بیدارم

بپذیری نپذیری کَرَمت را عشق است
نه پِیِ حاجتم آقا نه پِیِ دینارم

دیده گر یار نبیند به چه دردی بخورد 
کور ماندم به امید سحر دیدارم