آمد از راه و کشیده است عبا را به سرش

آمد از راه و کشیده است عبا را به سرش
وای از سینۀ سوزان و دلِ شعله‌ورش

همچو شمعی که بسوزد زِ سر آب شود
آب کرد آتشِ آن زهر زِ پا تا به سرش

حجره‌اش بس که غم‌انگیز و ملال‌آور بود
گردِ غم بود که می‎ریخت زِ دیوار و درش

هم جواد آمده بالین رضا، هم زهرا
هم پسر سوخته، هم مادرِ خونین جگرش

پیشِ مادر نبود طاقت برخاستنش
زیرِ بارِ غم و اندوه، خمیده کمرش

پسرش، دست به سر دارد و مادرش به کمر
او نظر می‌کند و خون رود از چشمِ تَرش

دستِ ظلمی که زده بر رخِ زهرا سیلی 
پاره کرده‌است کنون رشتۀ عمرِ پسرش

***