آقا نگاهم مانده به در

آقا نگاهم مانده بَر دَر تا بيايی
از جاده‌های روشن فردا بيايی

دوریِ تو بُغضی نِشانده دَر گَلويَم
اِی كاش می‌شُد يا بِميرم يا بيايی

 یَا ابنَ الحَسَن، یَابنَ الحَسَن، جانَم فدایَت...

دارد تَوَسُل می‌کُنَد چشمان خیسَم
اِی حاجَتِ روز و شبِ دنیا بیایی

پیچیده شد کارِ تمامِ شیعَیانَت
باید برای رَفعِ مُشکِل‌ها بیایی

اِمشَب دَخيلَم بَر عَمو جانَت اَبَالفَضل
شايد ميانِ روضه‌ی سَقا بيايی

یَا ابنَ الحَسَن، یَا ابنَ الحَسَن، جانَم فَدایَت...