آسمونمو‌بی‌مهتاب‌می‌دیدم

آسمونمو بی‌مهتاب می‌دیدم 
خونه زندگیمو رو آب می‌دیدم

بمیرم، حسن شبا با بغض میگه
کاش بلند شم ببینم خواب می‌دیدم

شب که می‌شه درد بازو می‌گیری
روزا هم که دست به پهلو می‌گیری

مگه قهری مگه من نامحرمم
فاطمه چرا ازم رو می‌گیری

شمع خونوادمون سوسو نزن
ما که هستیم، خونه رو جارو نزن

شونه‌ی موهای زینب پای من
دیگه به دست شکسته رو نزن

درد بی‌نوایی رو چیکار کنم
غصه‌ی جدایی رو چیکار کنم

با غریب مدینه کنار میام
بگو کربلایی رو چیکار کنم

کاشکی توی باغمون خزون نبود
گل یاسم این‌‌قدر جوون نبود

اینا که نشد چی می‌شد لااقل
خونمون مقتل بچمون نبود

اومدم پیشت که شرحِ حال کنم
اومدم اینو ازت سوال کنم

پایِ من جوونیتو دادی، حالا
دیگه من چیو باید حلال کنم

می‌شینم پای تو گریه می‌کنم
پای زخمای تو گریه می‌کنم

می‌دونم چشات دیگه وا نمی‌شه
من خودم جای تو گریه می‌کنم

تو نگاهت غم پاییزه
راه که میری دلم می‌ریزه

حالا روضم رو کی‌ می‌فهمه
آخه دنیا چقدر بی‌رحمه

دارن سرنوشت رو رقم می‌زنن
دارن می‌نویسن قلم می‌زنن

دل آسمونا رو خون می‌کنن
به قلب زمین مُهر غم می‌زنن

دارن توی خونم قدم می‌زنن
چطور از مسلمونی دَم می‌زنن

دارن قول مردونه میدن بهم
که زود زندگیمو بهم می‌زنن

(وای یازهرا، یازهرا، یازهرا)۳