آبروداری کن

آمدم باز در میکده‌ات گریه‌کنان
تشنه‌ام تشنه‌ی دیدار، سَبویی برسان

این طرف آن طرفم جان رقیه مکشان
بنده‌ات را به سر سفره زهرا بنشان

خواهشا اشک دو چشمان مرا جاری کن
کار از کار گذشته تو فقط کاری کن

سینه‌ام وادیِ طور است پر از نور جَلی‌ست
تازه فهمیده‌ام این گریه چه خیرالعملی‌ست

دامن رحمت تو هم ابدی هم ازلی‌ست
بنده سینه‌زنت دست به دامان علی ست

به سرم سایه ایوان و امان نجف است
دل من تنگ علی تنگ اذان نجف است

من به هم ریخته‌ام کاش که درهم بخری
گذری هم که بیایم تو ز من می‌گذری

در شب اول قبرم ز تو دارم اثری
آمدم تا که مرا پیش حسینت ببری

من خجالت‌زده‌ی تو شدم آبم نکنی
جلوی چشم علمدار خرابم نکنی

آمدم تا که فقط دل بسپارم به حسین
بگذارید بیافتد سر و کارم به حسین

باز افتاده همه کوله و بارم به حسین
تک و تنها کس و کاری ندارم به حسین