آب بوی یاس را حس كرده بود

آب بوی یاس را حس كرده بود 
غربت عباس را حس كرده بود 

آب هم لب تشنه ی دیدار بود 
با دل پر شور، شیرین كار بود 

بس كه بود از عشق طوفانی دلش 
آب می زد سر به سنگ ساحلش 

ناگهان روح كرم دریای جود 
دل به دریا زد دل دریا ربود 

آب، دست خود به پایش حلقه كرد 
آهِ گرم آمد برون از آب سرد 

گفت ای ماهِ فلك، خاكِ درت 
خوش نظر كردی به مهر مادرت 

آبرویم دادی ای آب حیات 
كوثرم دیگر نیم آب فرات 

آبم اما تشنه ی صهبای تو 
تشنه ی بوسیدن لب های تو 

ای لب مشك از لبت خشكیده تر 
بهر آن لب خشك ها آبی ببر 

عكس مه تا یك نگه در آب كرد 
آب آن را بابلوری قاب كرد 

آب اما همچنان بی تاب بود 
تشنه بود و در كنار آب بود 

ناگهان خشكی به دریا بوسه زد 
آب بر دستان سقا بوسه زد 

مشكِ چشمش آب را سیراب كرد 
مشك خود را زان سپس پرآب كرد 

آمد از دریا برون دریای جود 
آب را سیراب كرد و تشنه بود 

آب سویش كرد با حسرت نگاه 
شد برون از سینه ی او ابر آه 

تا كه سقا از برش دامن كشید 
اشك آب از قامت او می چكید 

بر مشامم می رسد ...