عیان نما به رخنهای، جهان خوابدیده را
کمی نظاره کن بلاکش عذابدیده را
گناه بوده این وسط به ذمّهی کداممان؟
که داده دست باد، زلف پیچوتابدیده را
درآ به عزم کشتنم، به دست ابروان خود
نثار گردنم نما دو تیغ آبدیده را
خیال وصل تو دگر مرا نمیکند اثر
چنان که شهد تاک، نشئهی شرابدیده را
به زعم خویش واقفم، بهای بوسه بر تو چیست
بگیر در ازای آن علیالحساب، دیده را
ای شور محافل! ای نور کواکب
ماندند به وصف تو مکاتب
مجموع فضائل، ای شأن مراتب
یا مَن هوَ مظهرُالعجائب
به وقت وصف تو، حجابها کنار میرود
کرات واژگانم از کف مدار میرود
به مدحت تو، دستم از گزاره گیج میخورد
تن عریضه را به حالتی خمار میرود
دوات از مرکّبش به خون فشانده میشود
قلم به کاغذش به قصد انتحار میرود
زبان به لکنت افتد از چنین وظیفهی خطیر
تکلّمش به طفلهای تازهکار میرود
چنان خـرد به حیرت از صفات کبریائیات
کـزان به سمت آسمان، نگر بخار میرود
ای مرد یگانه! یکتای زمانه
ای نور رخت به هر کرانه
ای روح مناقب! سیفالله ثاقب
یا مَن هوَ مظهرُالعجائب
نگارگر اگر خدا، اثر، علی؛ اثر، نجف
وگرکه صاحب هنر، هنر، علی؛ هنر، نجف
علی بزرگ انبیاء؛ نجف، اساس هر حرم
به اولیاء، به خاکشان پدر، علی؛ پدر، نجف
که بوده ذات حقنما و خاک پاک مضجعش
شدهست عرش کبریا مگر علی، مگر نجف؟
چه بود شرح حال سرخوشان پشت این سرا
پناه دوستان نبود اگر علی، اگر نجف
ندارد اختلاف سجده در طریق معرفت
چه روی او، چه کوی او، چه بر علی، چه بر نجف
ای برتر مطلق! ای عدل موثّق
مشتق شده از حق و مع الحق
یابن ابیطالب! ای حیدر غالب
یا مَن هوَ مظهرُالعجائب