شبت بهخیر؛ همه هستی علی، پاشو
نماز نافلهات دیر شد؛ مهیّا شو
بیا عزیز دلم، باز هم قنوت بگیر
به سرفه، گرد غم از خسخس گلوت بگیر
شبت بهخیر عزیزم؛ برای پا شدنت
بگیر دست خودت را به شانهی حسنت
بلند شو، به علی روو کن و بگو هستی
بگو که جان نسپردی؛ بگو که نشکستی
تو را به تختهی غسلت کبود دیدم من
کبود ضربهی دست یهود دیدم من
حسد، لگد زد و پهلو گرفت یار علی
سیاه شد بدنت مثل روزگار علی
برام باور این که تو نیستی، سخت است
جوان ز دست دهی و بایستی، سخت است
ورم به بازوی تو سفت مثل سنگ شده
دلم برای تو یکشب نرفته، تنگ شده
تن کبود تو ارثیهی ملک شده است
بهروی سینهی تو خطّ میخ، حک شده است
شب وداع من و یار بیکسیم شده
آهای مردم عالم! علی، یتیم شده
موحّدم را در کوچه، بتپرستی زد
خدا نبخشدش آنکه تو را دودستی زد
به گریه، شستهام امشب ستارههایت را
کجا گذاشتهای گوشوارههایت را
به روی تختهی غسل تو، لاله میبینم
رشیده را قدّ طفل سهساله میبینم