90 -بعد از نماز شب (دعای حزین)

أُنَاجِیکَ‏ یَا مَوْجُوداً فِی کُلِّ مَکَانٍ، لَعَلَّکَ تَسْمَعُ نِدٰآئِی فَقَدْ عَظُمَ جُرْمِی وَ قَلَّ حَیٰآئِی،

با تو نجوا می‌کنم، ای کسی که در هر جایی حضور داری، شاید صدایم را بشنوی. زیرا جرم و گناهم بزرگ و شرم و حیایم کم و اندک است.

 مَوْلَایَ یَا مَوْلَایَ، أَیَّ الْأَهْوَالِ أَتَذَکَّرُ وَ أَیَّهٰآ أَنْسَى،

ای مولای من! ای مولای من! کدام‌یک از هول و هراس‌ها را یاد کنم و کدام را فراموش کنم؟

وَ لَوْ لَمْ یَکُنْ إِلَّا الْمَوْتُ لَکَفَى، کَیْفَ وَ مَا بَعْدَ الْمَوْتِ أَعْظَمُ وَ أَدْهَى‏؟!

اگر هیچ هول و هراسی جز مرگ وجود نداشت، همین مرگ(برای هول و هراس) کافی بود. امّا چگونه؟ در حالی که آنچه پس از مرگ پیش می‌آید، بزرگ‌تر و سخت‌تر است!

مَوْلَایَ یَا مَوْلَایَ، حَتَّى مَتَى وَ إِلَى مَتَى أَقُولُ لَکَ الْعُتْبَى مَرَّهً بَعْدَ أُخْرَى،

ای مولای من، ای مولای من! تا کی و تا چه زمانی بارها و بارها به تو بگویم که تو (به سبب گناهانم) حقّ بازخواست مرا داری!

ثُمَّ لَا تَجِدُ عِنْدِی صِدْقاً وَ لَا وَفٰآءً،

اما باز هم در عمل نه صداقتی از من می‌بینی و نه وفایی!

فَیَا غَوْثَاهُ ثُمَّ وَا غَوْثَاهُ بِکَ یٰآ اَللَّهُ مِنْ هَوًى قَدْ غَلَبَنِی،

پس به فریادم برس! باز هم به فریادم برس! به تو پناه می‌آورم ای خدا! از هوای نفسی که بر من غلبه کرده،

وَ مِنْ عَدُوٍّ قَدِ اسْتَکْلَبَ عَلَیَّ،

از دشمنی که همچون سگی وحشی به من هجوم آورده،

وَ مِنْ دُنْیًا قَدْ تَزَیَّنَتْ لِی، وَ مِنْ نَفْسٍ أَمَّارَهٍ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّی‏.

از دنیایی که خودش را برایم زیبا نشان داده، و از نفسی که جز به بدی فرمان نمی‌دهد، مگر اینکه پروردگارم رحم کند.

مَوْلَایَ یَا مَوْلَایَ، إِنْ کُنْـتَ رَحِمْتَ مِثْلـِی فَارْحَمْنِی،

مولای من! ای مولای من! اگر تا به حال بر کسی مثل من رحم کرده‌ای، پس به من هم رحم کن.

وَ إِنْ کُنْتَ قَبِلْتَ مِثْلـِی فَاقْبَلْنِی‏، یَا قَابِلَ السَحَّرَهِ اقْبَلْنِـی،

و اگر کسی مثل من را پذیرفته‌ای، پس مرا هم بپذیر. ای کسی که ساحران را پذیرفتی و هدایتشان کردی، مرا هم بپذیر.

یَا مَنْ لَمْ أَزَلْ أَتَعَرَّفُ مِنْهُ الْحُسْنَـى، یَا مَنْ یُغَذِّینِـی بِالنِّعَمِ صَبَاحاً وَ مَسٰآءً،

ای کسی که همیشه از تو لطف و نیکی‌‌ دیده‌ام، ای کسی که هر صبح و شام مرا با نعمت‌هایت پرورش می‌دهی،

ارْحَمْنِـی یَوْمَ آتِیکَ فَرْداً، شَاخِصاً إِلَیْکَ بَصَرِی، مُقَلَّداً عَمَلـِی،

به من رحم کن در آن روزی که تنها به سوی تو می‌آیم، در حالی که چشمم به سوی تو دوخته شده و عملم به گردنم آویخته شده است،

قَدْ تَبَـرَّأَ جَمِیعُ الْخَلْقِ مِنِّـی، نَعَمْ وَ أَبـِی وَ أُمِّـی، وَ مَنْ کَانَ لَهُ کَـدِّی وَ سَعْیِی‏.

در آن روزی که همه از من بیزاری می‌جویند، حتی پدر و مادرم، و هر کسی که برایش زحمت کشیدم و تلاش کردم.

فَإِنْ لَمْ تَرْحَمْنِی فَمَنْ یَرْحَمُنِی؟

پس اگر به من رحم نکنی، چه کسی به من رحم خواهد کرد؟

وَ مَنْ یُؤْنِسُ فِی الْقَبْرِ وَحْشَتِی؟

و چه کسی در تنهایی قبر، مونس و آرامش‌بخش من خواهد بود؟

وَ مَنْ یُنْطِقُ لِسَانِیٓ إِذَا خَلَوْتُ بِعَمَلِی وَ سَأَلْتَنِی عَمّٰآ أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّی؟

چه کسی زبانم را به سخن می‌آورد وقتی تنها با اعمالم روبرو می‌شوم و تو از من درباره کارهایی که بهتر از خودم از آن‌ها آگاهی داری، سؤال می‌کنی؟

فَإِنْ قُلْتُ: نَعَمْ، فَأَیْنَ الْمَهْرَبُ مِنْ عَدْلِکَ؟

اگر بگویم: بله، آن کارها را انجام داده‌ام؛ پس کجا می‌توانم از عدالتت فرار کنم؟

وَ إِنْ قُلْتُ: لَمْ أَفْعَلْ، قُلْتَ: أَ لَمْ أَکُنِ الشَّاهِدَ عَلَیْکَ؟

و اگر بگویم: نه، انجام نداده‌ام؛ تو خواهی گفت: آیا من شاهد بر اعمالت نبودم؟

 فَعَفْوَکَ عَفْوَکَ یَا مَوْلَایَ قَبْلَ أَنْ تُلْبَسَ الْأَبْدَانُ سَرَابِیلَ الْقَطِرَانِ،

پس ای مولای من! مرا ببخش! مرا ببخش پیش از آنکه بدن‌ها به لباس‌های آتشین پوشیده شوند.

عَفْوَکَ عَفْوَکَ یَا مَوْلَایَ قَبْلَ أَنْ تُغَلَّ الْأَیْدِی إِلَى الْأَعْنَاقِ، یٰآ أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ وَ خَیْرَ الْغَافِرِین‏.

مرا ببخش! مرا ببخش ای مولای من! پیش از آنکه دست‌ها به گردن‌ها زنجیر شوند. ای مهربان‌ترینِ مهربانان و بهترینِ آمرزندگان!