51 -هرگاه ناپسندی از او دور می‌شد یا مورد پسندی برایش آماده می‌گشت

اَللّٰهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ عَلَی حُسْنِ قَضَائِکَ، 
خداوندا! سپاس تو را بر نیکویی مقدراتت،

وَبِـمَا صَـرَفْتَ عَنِّی مِنْ بَلَائِکَ، 
و بر بلا و مصیبتت که از من دور کردی.

فَلَا تَجْعَلْ حَظِّی مِنْ رَحْمَتِکَ مَا عَجَّلْتَ لِی مِنْ عَافِیَتِکَ، 
پس مبادا بهره‌مندی من از رحمتت تنها به نعمت‌های زودگذر دنیا محدود شود، 

فَأَکُونَ قَدْ شَقِیتُ بِـمَا أَحْبَبْتُ، 
که به خاطر آنچه دوست داشتم، بدبخت شوم،

وَسَعِدَ غَیْـرِی بِـمَا کَرِهْتُ،
و دیگران به خاطر آنچه دوست نداشتم، خوشبخت شوند.

وَإِنْ یَکُنْ مَا ظَلِلْتُ فِیهِ،
و اگر این نعمت‌هایی که در آن آرامش می‌یابم،

أَوْ بِتُّ فِیهِ مِنْ هَذِەِ الْعَافِیَهِ بَیْنَ یَدَیْ بَلَاءٍ لَایَنْقَطِعُ، 
و روز و شب می‌گذرانم، مقدمه‌ای باشد بر بلایی بی‌پایان،

وَ وِزْرٍ لَایَرْتَفِعُ،
و وبالی پایدار،

فَقَدِّمْ لِی مَا أَخَّرْتَ، 
پس آنچه را به تأخیر انداخته‌ای، زودتر به من عطا کن،

وَ أَخِّرْ عَنِّی مَا قَدَّمْتَ.
و آنچه را پیش انداخته‌ای، به تأخیر انداز.

فَغَیْـرُ کَثِیـرٍ مَا عَاقِبَتُهُ الْفَنَاءُ، 
زیرا چیزی که پایانش فنا و نابودی است، بسیار فراوان به حساب نـمی‌آید، 

وَغَیْـرُ قَلِیلٍ مَا عَاقِبَتُهُ الْبَقَاءُ، 
و آنچه عاقبتش همیشگی است، اندک و کم نـمی‌باشد، 

وَصَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِهِ.
و بر محمّد و آلش درود فرست.