126 -دعا در شب‌های فرد ماه رمضان

اَللّٰهُمَّ إِنِّی أَمْسَیْتُ‏ لَکَ عَبْداً دَاخِراً،

خداوندا! روز را به شب رساندم در حالی که بنده‌ای کوچک و ناچیز هستم.

 لَا أَمْلِکُ لِنَفْسِی نَفْعاً وَ لا ضَرًّا، وَ لَا أَصْرِفُ عَنْهَا سُوءاً،

هیچ نفع و زیانی برای خود ندارم و نمی‌توانم هیچ بدی را از خودم دور کنم.

 أَشْهَدُ بِذَلِکَ عَلَى نَفْسِی، وَ أَعْتَرِفُ لَکَ بِضَعْفِ قُوَّتِی وَ قِلَّهِ حِیلَتِی.

خودم به این حقیقت علیه خود گواهی می‌دهم و به ناتوانی و ضعف خویش در برابر تو اعتراف می‌کنم.

 فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ،

پس بر محمد و آل محمد درود فرست

 وَ أَنْجِزْ لِی مَا وَعَدْتَنِی وَ جَمِیعَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ مِنَ الْمَغْفِرَهِ فِی هَذِهِ اللَّیْلَهِ

و آن آمرزشی را که به من و همۀ مردان و زنان باایمان وعده داده‌ای، در این شب تحقق بخش

 وَ أَتْمِمْ عَلَیَّ مَا آتَیْتَنِی، فَإِنِّی عَبْدُکَ الْمِسْکِینُ الْمُسْتَکِینُ الضَّعِیفُ الْفَقِیرُ الْمَهِینُ.

و نعمت‌هایی را که به من عطا کرده‌ای، کامل کن که من بندۀ بیچاره، بینوا، ناتوان، فقیر و بی‌مقدار تو هستم.

اللّٰهُمَّ لَا تَجْعَلْنِی نَاسِیاً لِذِکْرِکَ فِیمَا أَوْلَیْتَنِی وَ لَا غَافِلًا لِإِحْسَانِکَ فِیمَا أَعْطَیْتَنِی

خداوندا! مرا از یاد خود دربارۀ آنچه به من بخشیده‌ای، فراموشکار نکن و نسبت به احسانت در آنچه عطایم کرده‌ای، غافل مگردان.

 وَ لَا آیِساً مِنْ إِجَابَتِکَ وَ إِنْ أَبْطَأَتْ عَنِّی فِی سَرَّاءَ کُنْتُ أَوْ ضَرَّاءَ أَوْ شِدَّهٍ أَوْ رَخَاءٍ أَوْ عَافِیَهٍ أَوْ بَلَاءٍ أَوْ بُؤْسٍ أَوْ نَعْمَاءَ إِنَّکَ سَمِیعُ الدُّعَاءِ

کاری کن که هیچ‌گاه از اجابت دعاهایم ناامید نشوم، حتی اگر اجابت آن به تأخیر بیفتد؛ چه در آسایش باشم چه در سختی، چه در تنگدستی و چه در فراوانی، چه در سلامتی و چه در بلا، و چه در گرفتاری یا نعمت، که تو شنوندۀ دعا هستی!