خصوصیات دوران ظهور امام زمان

این‌جور نیست که وقتى به آنجا رسیدیم، یک حرکت دفعى انجام بگیرد و بعد هم تمام بشود، نه، آنجا یک مسیر است. در واقع باید گفت زندگى اصلى بشر و حیات مطلوب بشر از آنجا آغاز می‌شود و بشریّت تازه مى‌افتد در راهى که این راه یک صراط مستقیم است و او را به مقصد آفرینش می‌رساند، «بشریّت» را می‌رساند، نه آحادى از بشریّت را، نه افراد را، مجموعه‌ها را می‌رساند. البتّه این به معناى این نیست که در آن‌وقت طبیعت بشر تغییر پیدا می‌کند، نه، طبیعت بشر، طبیعت ستیزه‌ى درونى و درگیرى درونى میان خیر و شر است. عقل انسان هست، طبع انسان هم هست، غرایز انسان احکامى دارند، کشش‌هایى دارند، تمایلات طبیعى انسان کار خودشان را می‌کنند، عقل هم کار خود را می‌کند، این تنازع در آن دوران هم وجود خواهد داشت. این‌جور نیست که در آن دوران، بشریّت یکپارچه تبدیل بشود به فرشته، نه، آنجا هم طبعاً این درگیرى هست، طبعاً خوب و بد هم در آن وقت وجود دارد، منتها راه و جادّه، جادّه‌اى است که مساعدِ خوب شدن و خوب حرکت کردن و درست راه را پیمودن و به سمت مقصود واقعى راه رفتن است، این خصوصیّت آن راه است که همان معناى حقیقى و واقعى «عدل» است. و این قطعى است.