پرهيز

پرهيز


اگر زردم، اگر خشكم، درخت رو به پاييزم
تمام برگ‌هايم را به پاهاى تو مى‏‌ريزم

چه جذاب است درياى پر امواج نگاه تو
بيا بنشين كنار من كه از شوق تو برخيزم

تو آن تنهاترين هستى، تو آن خانه نشين هستى
من آن تنها زنى هستم كه از عشق تو لبريزم

الا اى دست رحمت، دستهايم را نمى‏‌گيرى؟
كه شايد اين دم آخر به دامانت بياويزم

الهى بشكند دستى كه باعث شد دراين شبها
از اينكه مقنعه از چهره بردارم، بپرهيزم

غريبى خوب مى‏‌دانم ولى كمتر بيا خانه
خجالت مى‏‌كشم وقتى به پايت بر نمى‌‏خيزم

(شاعر: على اكبر لطيفيان)