بوی سیب

بوی سیب

ابن شهر آشوب روایت کرده‌است که روزی جبرئیل به خدمت حضرت رسول صلی اللّه علیه و آله و سلّم آمد به صورت دحیه کلبی و نزد آن حضرت نشسته بود که ناگاه حسنین علیهم‌السّلام داخل شدند و چون جبرئیل را گمان دحیه می‌کردند به نزدیک او آمدند و از او هدیّه می‌طلبیدند، جبرئیل دستی به سوی آسمان بلند کرد سیبی و بهی و اناری برای ایشان فرود آورد و به ایشان داد.

چون آن میوه‌ها را دیدند شاد گردیدند و نزدیک حضرت رسول صلی اللّه علیه و آله و سلّم بردند. حضرت از ایشان گرفت و بوئید و به ایشان ردّ کرد و فرمود: «که به نزد پدر و مادر خویش ببرید و اگر اول به نزد پدر خود ببرید بهتر است.»

پس آنچه آن حضرت فرموده بود به عمل آوردند و در نزد پدر و مادر خویش ماندند تا رسول خدا صلی اللّه علیه و آله و سلّم نزد ایشان رفت و همگی از آن میوه‌ها تناول کردند و هر چه می‌خوردند به حال اوّل بر می‌گشت و چیزی از آن کم نمی‌شد و آن میوه‌ها به حال خود بود تا هنگامی که حضرت رسول صلی اللّه علیه و آله و سلّم از دنیا رفت و باز آنها نزد اهل بیت بود و تغییری در آنها به هم نرسید تا آنکه حضرت فاطمه علیهاالسّلام رحلت فرمود.پس انار بر طرف شد.

و چون حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السّلام شهید شد بِهْ برطرف شد و سیب ماند، آن سیب را حضرت امام حسن علیه‌السّلام داشت تا آنکه به زهر شهید شد و آسیبی به آن نرسید، بعد از آن نزد امام حسین علیه‌السّلام بود.

حضرت امام زین العابدین علیه‌السّلام فرمود:

«وقتی که پدرم در صحرای کربلا محصور اهل جور و جفا بود آن سیب را در دست داشت و هر گاه که تشنگی بر او غالب می‌شد آن را می‌بوئید تا تشنگی آن حضرت تخفیف می‌یافت، چون تشنگی بسیار بر آن حضرت غالب شد و دست از حیات خود برداشت دندان بر آن سیب فرو برد. چون شهید شد هر چند آن سیب را طلب کردند نیافتند.»

پس آن حضرت فرمود: «که من بوی آن سیب را از مرقد مطّهر پدرم می‌شنوم هنگامی که به زیارت او می‌روم و هر که از شیعیان مخلص ما در وقت سحر به زیارت آن مرقد معطّر برود بوی سیب را از آن ضریح منور می‌شنود.»

 

منبع
منتهی الامال، شیخ عباس قمی، ج۱، ص ۶۸۵


لینک کانال در ایتا: 
eitaa.com/maddahiaalemane

لینک کانال در تلگرام: 
t.me/maddahialemane

آدرس مطلب در سایت مقتل: 
B2n.ir/z54881