اجر شعر گفتن درباره امام حسین(ع)
زید شحام میگوید: امام صادق(علیهالسلام) به جعفر بن عفان طائی فرمود: «ای جعفر! به من خبر رسیده که تو در مرثیه حسین(علیهالسلام) به نیکو شعر میگویی.»
عرض کرد: آری، خدا مرا فدای شما گرداند.
فرمود: «شعری بخوان.» پس او شعری خواند. آن حضرت و کسانی که گرد او بودند، گریستند و اشک بر صورت و محاسن آن حضرت جاری شد.
آنگاه فرمود: «ای جعفر! به خدا سوگند، ملائکه مقرب خدا حاضر بودند و سخن تو را درباره حسین میشنیدند و همچون ما، بلکه بیشتر از ما گریستند. خداوند در این ساعت تمام [نعمتهای] بهشت را بر تو واجب گردانید و تو را آمرزید. ای جعفر! آیا بیش از این بگویم؟»
عرض کرد: آری ای سرور من.
فرمود: «هرکس درباره حسین شعری بگوید و بگرید و بگریاند، خداوند بهشت را بر او واجب گرداند و او را بیامرزد.»
منبع
اختیار معرفته الرجال (رجال الکشی)، شیخ طوسی، تصحیح حسن مصطفوی، ج۲، ص۵۷۴
وسائل الشیعه، شیخ حر عاملی، تصحیح و تحقیق میرزا عبدالرحیم ربانی شیرازی، ج۱۰، ص۴۶۴
هنوز نظری ثبت نشده